Wszyscy wiedzą czego będzie dotyczył dzisiejszy wpis. Nie będę zaczynał standardowymi radiowymi i telewizyjnymi przypomnieniami. Śmierć Lecha Kaczyńskiego niewątpliwie poruszyła miliony Polaków, zwykłych szarych obywateli, jak też polityków. Pragnę zauważyć, że owe poruszenie polityków, ich łzy przed kamerami telewizyjnymi, liczne wystąpienia, publiczne wyrazy współczucia i stawianie Lecha Kaczyńskiego w bardzo pozytywnym świetle mnie śmieszy. Może niedługo będą chcieli go beatyfikować? Panowie, przypomnijcie sobie jak krytykowaliście tego człowieka. Z każdej strony był atakowany. Nie szczędzono mu słów ostrej krytyki. A teraz co? Nagle wszyscy przejrzeli na oczy? Nagle zdarzył się cud? Moim zdaniem jest to kolejny zabieg marketingu politycznego. Takie oczyszczanie siebie z win. W naszej polityce panuje sztuczność i próżność. Czy nie lepsze byłoby teraz milczenie, oddanie czci temu człowiekowi? Przyznaję, iż sam nigdy nie byłem przychylny Lechowi Kaczyńskiemu. Ale przynajmniej teraz nie udaję sztucznej żałoby, nie wybielam swojego zdania na jego temat. Przykro mi jest ze względu na to, iż w katastrofie zginął nasz Prezydent, nie konkretnie Lech Kaczyński. W takim samym stopniu byłoby mi przykro, gdyby Prezydentem naszego kraju był chociażby Roman Giertych. Nie chodzi mi o konkretną osobę, lecz o instytucję Prezydenta. Sprawa druga, szkoda mi tych wszystkich dowódców polskich wojsk. Z pewnością byli to ludzie najlepsi w swoich dziedzinach. Co więcej, szkoda mi bardzo rodziny pilota owego samolotu. Sporo ludzi będzie oskarżać właśnie jego o tą katastrofę. Ciekawe czy ktokolwiek weźmie pod uwagę to, że w takiej sytuacji nie liczyło się to, że pilot ma zawsze racje. Przecież on leciał z Prezydentem i całym dowództwem polskiego wojska. Był zarówno pod presją wiezionych osób, a także pod presją czasu. Starajmy się zrozumieć w jakiej był sytuacji. Trapi mnie coś jeszcze. Jakże próżnymi patriotami jesteśmy. Cała ta żałoba, wywieszanie flag, zaduma jest czymś dziwnym. Potrwa to bardzo krótki czas, tak samo jak po śmierci Jana Pawła II. Bardzo szybko wrócimy do naszej szarej codzienności i będziemy opluwać obelżywością nawet najbliższych sąsiadów. Chyba szybko nie dorośniemy.